Tenemos la ilusion de poder dirigir nuestro tiempo.
Nos levantamos la mañana cuando queremos, comemos cuando lo decidimo y fumamos un cigarro también solo para parar el tiempo que corre veloz.
Estamos afectados del sindrome “soy el dueño de mi tiempo”, y a lo mejor es verdad: el reloj ha desaparecido de nuestra muñeca, no pasa nada si es tarde para una cita y los despertadores son nuestros mejores enemigos. No queremos estresarnos pensando a lo que serà mañana e tenemos toda la razon a pensar solo a lo que es hoy, al momiento que tenemos aqui y ahora y que no volverà nunca mas.
“ simplemente, no era el momiento”
Es la mitica frase de las peliculas, cuando dos personas tienen que buscar una forma racional para no rencontrarse nunca mas: ella con la cara deshecha por otra herida, el un poco afectado pero siempre riguroso; la plantalla se obscura y los espectadores se levantan pensando: “y si no era el tiempo, hay que aceptarlo”
¿Y cuando pasa en la vida real?
¿ Como llegas en cima de esta montaña del tiempo?
¿Como puedes dar una explicacion racional al hecho que eres impotente y sin defensas delante de la realidad?
¿ Que no puedes endulzarla o hacerla mas salada solo añadiendo un ingrediente; que no sirve a nada mezclar solo en un sentido porque no sale ninguna crema?
Entonces, no podemos dirigirlos, estos momentos.
Entonces es totalmente inutil la bandera de la libertad de la escalvitud desde el tiempo porque nos vacila en el mismo tiempo en que empezamos a creer que ha allegado el momento que estabamos buscando.
“SOLO-NO ERA-EL-MOMIENTO”
Y el perro hambriento que sientes costantemente detras del cuello aparece con su vello gris y esta inmobil y satisfecho como decir:¡ y tu que querias echarme! ¿Has visto que existo? ¿has visto cuanto estas fuera tiempo?
No hay ningun sillon, no hay ninguna plantalla, no hay ninguna mujer cerca de ti que comenta con voz alta; sino una calle fria, un porton transparente y un vestido rojo con rallas que esconde los costados anchos.
Puto tiempo.
Abbiamo sempre l’illusione di poter gestire da soli il nostro tempo.
Ci svegliamo la mattina quando vogliamo, pranziamo quando decidiamo di farlo e fumiamo una sigaretta anche solo per fermare il tempo che ci stordisce.
Siamo afflitti dalla sindrome io sono padrone del mio tempo, e forse è proprio vero: l’orologio è scomparso dal nostro polso, consultiamo il telefonino per sapere l’ora e iniziare a scappare perché è tardi, e le sveglie suonano sempre con un quarto d’ora d’anticipo.
Non vogliamo stressarci con il pensiero del domani e facciamo bene a pensare ad oggi, al momento che c’è ora e e che non ritornerà più.
“ semplicemente non era il momento”
Così si dice sempre nei film quando due persone devono trovare un modo razionale per non rivedersi mai più: lei dal viso disfatto per l’ennesima ferita, lui con un pizzico si aria afflitta ma sempre rigoso ; lo schermo si annerisce e gli spettatori si alzano dalle poltroncine pensando “ e, se non era il tempo, si farà una ragione!”
E quando capita nella vita reale?
Come la scali questa montagna del tempo?
Come fai a dare una spiegazione razionale al fatto che sei impotente e indifeso davanti alla realtà?
Che non puoi renderla più dolce o più salata solo aggiungendo un ingrediente; che non servirà a nulla mescolare solo in senso orario o anche in senso antiorario perché non verrà fuori nessuna crema pasticcera?
Allora non possiamo controllarli, questi momenti.
E quindi è totalmente inutile lo stendardo della libertà dalla schiavitù del tempo perché ci tiene in pugno, si burla di noi proprio quando iniziamo a credere davvero che sia arrivato il tipo di momento che cercavamo.
“ SOLO -NON -ERA – IL - MOMENTO”
Allora il cane che senti rosicare costantemente da sempre dietro la nuca appare con il suo lungo pelo grigio e l’aria sorniona tra una bambina dagli occhiali goffi e una forma felicità.
Resta immobile e soddisfatto come a dire: “hai visto! E tu che volevi scacciarmi! Hai visto che davvero esisto! Hai visto quanto sei fuori tempo!”
No n ci sono le calde poltroncine, non c’è uno schermo, non c’è la donna accanto che fa commenti ad alta voce; ma la strada fredda, un portone trasparente e un vestito rosso a righe che nasconde i fianchi larghi.
Tempo del cazzo.
lunedì 28 aprile 2008
EL TIEMPO QUE ESTA NOCHE ME HACE HABLAR...
suggestioni letterarie (2)
venerdì 25 aprile 2008
E QUESTO É IL FIORE DEL PARTIGIANO MORTO PER LA LIBERTÁ
mercoledì 23 aprile 2008
FRAMMENTI DA SANT JORDI
Sant Jordi è tanta gente,
Sant Jordi è tanta attesa,
Sant Jordi è una rosa senza contorni romantici, e per questo fa più piacere,
Sant Jordi è il rosso e il giallo,
Sant Jordi è musica senza casse nè lettori mp3
Sant Jordi sono gli zingari che per uno dei pochi giorni dell'anno possono lavorare e guadagnare qualcosa,
Sant Jordi è il sole che picchia forte sul divanetto di un bar dietro al macba con Elis Regina in sottofondo,
Sant Jordi è illusione,
Sant Jordi è un pensiero remoto, ma neanche troppo, che qualcosa sta per
finire,
Sant Jordi sono i cinque euro trovati per terra con cui ti compri un libro,
Sant Jordi è la bugia "I don't need somebody to love"
Sant Jordi è un palloncino rosa dall'altra parte del mondo sulla cartina del motigo,
Sant Jordi sono tante copertine lucenti e ordinate,
Sant Jordi è l'acustica plaza di Sant Iu pizzicata dalle doceamare storie del sud mediterraneo,
Sant Jordi sono microfoni, telecamere e teleobiettivi ovunque,
(per fortuna)Sant Jordi è poco amore,
Sant Jordi è rivendicazione,
Sant Jordi è anche indipendentista,
Sant Jordi è arrivato,
Sant Jordi è passato,
Sant Jordi es mucha espera,
Sant Jordi es una rosa sin mucho romanticismo, y por eso hace gracia,
Sant Jordi es el rojo y el amarillo,
Sant Jordi es musica sin altavoces ni lectores mp3
Sant Jordi son los zingaros que por uno de los pocos dias del ano pueden trabajar para ganar algo,r
Sant Jordi es el sol muy fuerte tomado en el sofa de un bar detras del macba con la poesia de Elis Regina,
Sant Jordi es ilusion
Sant Jordi es un pensiero lejo, tampoco tanto, que algo esta por finir,
Sant Jordi sono los cinco euros encontrados por el suelo con que te has comprado un libro,
Sant Jordi es la mentira "I don't need somebody to love"
Sant Jordi es un globo rosa en la otra parte del mundo en el mapa del motigo,
Sant Jordi son muchas portadas ordenadas,
Sant Jordi es plaza de Sant Iu picata por las dulces.amargas historias del sur mediterraneo,
Sant Jordi son micros, camaras y teleobjectico en todas partes,
(por suerte)Sant Jordi es poco amor,
Sant Jordi es reivendicacion
Sant Jordi es tambien indipendentista,
Sant Jordi ha llegado,
Sant Jordi se ha ido,
lunedì 21 aprile 2008
AAA TESTI SENZA FRONTIERE
Uniamoci tutti insieme alla causa: trovare un significato ai testi della Tatangelo. Insieme possiamo farcela! Mentre riflettiamo sul loro significato profondo troviamo consolazione nello stesso tentativo fatto da Elio e le storie tese in occasione dell'ultimo dopo-festival
Se il cuore batte forte
Dà la vita a quella morte che vive dentro te…
Tu sei l'emozione
che si ferma e non va via…
dentro le mie notti di passione
e di follia…
per te…farei anche di più
se dai…amore è amore avrai…
quando due si lasciano
in fondo non si lasceranno mai..
Tu
Sei andato via da un po'
Hai deciso che
Non era giusto non amarsi più
Le mani
sul viso
Cercano una forza che non ho
Vorrei morire subito
Così
Non sarà giusto ma è cosi
L'alba che verrà
Un nuovo amore non avrà
Il cuore
Fa male
Batte un po' più lento dentro me
È poca l'abitudine
Di sentirmi libera e
Con te
Ho speso tutta la mia età
E trattengo il fiato giusto il tempo di intuire quanto quanto mi vuoi bene
E mi ritrovo qua
E non so
Che sapore ha
Ho soltanto la mia età
Tra le mani Pochi amici e due o tre guai
E chi se li prende mai
Scrivo favole a metà
Sopra i fiori
Che nessuno legge mai
Io non posso far di più
Tanto il cielo resta su
§ Sopra gli occhi miei
Così doppiamente…
Fragili… fragili…
Proprio come sono adesso gli occhi tuoi oh… no
Fragili… per paura sì
Che domani nonostante il mare
Non si riesca più a sognare
Dentro ai giorni miei
Oltre i grandi sai
Io non posso far di più
Tanto il cielo resta su
Sopra gli occhi miei
Così doppiamente fragili Doppiamente
PARA LOS AMIGOS IBERICOS: como vosotros teneis.. que se, el chikilicuatre, que canta canciones sin sentidos (pero por lo meno son divertentes), en Italia hay una cantante que se llama Anna Tatangelo.
Mi misión aqui es buscar un significado a trozos de sus canciones, os pido ayuda porque la tarea es de verdad dificil.. juntos podemos conseguirlo!
El video es de un programa italiano donde el grupo llamado "elio e le storie tese" tienen el mismo objectivo..
Ahora os dejo con la poesia de esta mujer... suerte!
Si el corazon bate fuerte
Dona la vida a aquella morte que vive dentro de ti…
Tu eres la emoción
que se para y no se va...
dentro mis noches de pasión
y de locura
para ti…haria mucho mas
si das…amor es amor tindrás…
cuando dos se dejan (una pareja se deja)
en el fundo no se dejarán nunca
Tu
te fuiste hace poco tiempo
has decidido que
No estaba justo no quererse mas
Las manos
en la cara
Buscan una fuerza que no tengo
queria morir en seguida
asi
No serà justo pero es asi
La madrugada que vendrá
Un nuevo amor no tindrá
el corazon
hace mal
Bate un poquito mas despacio dentro de mi
Es poca la costumbre
De sentirme libera
Contigo
He gastado toda mi edad
Y retengo elaliento justo en tiempo para intuir cuanto me queres
Y me encuentro otra vez aqui
Y no se
Que sabor tiene
Tengo solo mi edad
entre las manos pocos amigos y dos tres affliciones
y quien se los coje jamas
Escribo cuentos a mitad
En las flores
Que nadie lee
No puedo hacer mas
siempre el cielo se queda con la testa abajo
sobre mis ojos
asi doblamente fragiles…
Fragiles..fragiles
como son ahora tus ojos oh..no
Fragiles..por miedo.si
que mañana aunque el mar
No se logra mas a soñar
Dentro mis dias
más alla de los grandes
no puedo hacer más
El cielo se queda arriba
sobre mis ojosasi doblamente fragiles…
Fragiles..fragiles
GRACIAS NENS.. ES UNA TAREA SOCIAL Y CIVIL....
venerdì 18 aprile 2008
HOLA I ADEU
Quello che più mi piace in questa città? Sentire parlare in catalano.Con le sue vocali afone, i suoi suoni scivolosi e tutte le sue "U".
Ma soprattutto rimango affascinata dai discorsi bilinguistici captati furtuvamente in metro, sul ferrocarril o chissà dove: cioè quando uno degli interlocutori utilizza il catalano e l'altro risponde in castellano.E' meraviglioso questo intruglio.
Da me esisterebbe nei dialetti di ogni paesino (mi fa ridere pensare ad una cosa del genere tra un incontro galatinese- gallipolino è ) però non vale come metro di paragone.
E' difficile spiegare perchè è anche difficile abituarsi all'inizio abituarsi all'idea di parlare correntemente due lingue: pensate di leggere il giornale con una pagina in una e la seguente in un'altra, di camminare per strada e incontrare gli stessi cartelli in due lingue differenti, o semplicemente avere la libertà di scegliere quale lingua ufficiale utilizzare.
Io stessa mi sento orgogliosa e fiera quando qualcuno mi parla in catalano (capendolo, ovviamente...ma ormai non ci sono problemi in questo..) nonostante le mie risposte in castellano.
Ma quello che più mi incuriosisce è quando cambiano repentinamente lingua.. molto spesso i catalani veraci incominciano a utilizzare lo spagnolo o per prendere in giro qualcuno/qualcosa .. e io rimango li ad ascoltare piena di questa ricchezza.. E il pensare che esiste in quasi ogni com unità autonoma una doppia lingua mi affascina
la leche e la llit
el libro e el llibre
buenos dia e don dia
la zanahoria e la pastanaga..
ragà è una figata!!!
vi saluto in tre lingue quindi....
UN BESO A TODO LOS QUE CONTINUAN A LEER ESTE BLOG.. GRACIAS Y BUENAS NOCHE . QUE VAYA BIEN
UN PETO' A TOTS ALS QUE CONTINUEN A LLEGIR AQUEST BLOC..MERCI I BONA NIT. QUE VAGI BE'
BACI A CHI CONTINUA A LEGGERE QUESTO BLOG. GRAZIE E BUONA NOTTE!
Antes de la traduccion quiero escribir algo para el casi hermano de Ismale Serrano :-P : Javi..perdona..tienese razon pero las ultimas veces estaba tan enfadada con el caso "elecciones en Italia y berlusconi" que no tuve la paciencia de traducir... a ver ahora que opinas sobre este blog..aunque si lo que has hechi hoy va bien lo mismo..:-D
Lo que mas me gusta de esta ciudad? Escuchar hablar en català.Con sus vocali afonas, sus sonidos reslalosos y todas sus "U". Pero, sobretodo me hacen mucha illusion los discursos que muchas veces oigo en metro, en el ferrocarril o donde sea: cuando uno de los interlocutores usa el català y el otro el castellano. Es maravillosa esta mezla.
en mi region existen los dialectos de cada pueblo ( un discurso entre un tio de Galatina y un tio de gallipoli que hablan sus proprios dialectyos tan diferentes me hace gracia) pero es un caso diferente que no se puede paragonar.
No es tan facil explicar todo esto porque es raro acostumbrarse a la idea de hablar todos los dias dos lenguas oficiales: pensad, por ejemplo, de leer el periodico en una lengua en un oja, y otra en la siguente, de andar por la calle y encontrar los mismos carteles con palabras diferentes, o sencillamente de poder elegir que lengua utilizar.
A mi misma me da mucha ilusion cuando alguien ma habla en català aunque yo contesto en castellano, pero lo que me da curiosidad es cuando y porque muchas veces aqui cambian de repente el idioma.
Los catalanes veraz utlizan el castellano casi siempre cuando queren vacilar a alguien o algo y yo me quedo alli a eschuchar, rellena de toda esta riqueza. Y el pensar que existe en casi cada comunidad autonoma un dobel idioma me fascina..
la leche y la llit
el libro y el llibre
buenos dia y don dia
la zanahoria y la pastanaga.. !!!
entonces os saludo en tre idiomas....
UN BESO A TODO LOS QUE CONTINUAN A LEER ESTE BLOG.. GRACIAS Y BUENAS NOCHE . QUE VAYA BIEN
UN PETO' A TOTS ALS QUE CONTINUEN A LLEGIR AQUEST BLOC..MERCI I BONA NIT. QUE VAGI BE'
BACI A CHI CONTINUA A LEGGERE QUESTO BLOG. GRAZIE E BUONA NOTTE!
sabato 12 aprile 2008
non farci piangere..non farci restare in mutande...
Oggi lì da voi è election day..Ahahahaha

